The Last Of Us
Güncelleme tarihi: 26 Eyl
Hayatıma iz bırakan nadir oyunlardan...
Oyuna başlar başlamaz bir baba ve kızının hayatına bakıyoruz. Baba, Joel ve Kızı, Sarah. Joel'in doğum gününün gecesinde bizi oyuna dahil ediyor senaristler. Joel'in zeki biri olduğunu yaptığı işlerden, çevirdiği dolaplardan anlıyoruz. Telefon görüşmelerinden de bu anlaşılıyor zaten.
Sarah ise Joel'in 12 yaşındaki kızı ve babasının doğumgünü için ona bir hediye almış. Oyunun tüm duygusal sahnelerine, geçmişe bir mızrak gibi saplanacak olan kol saati... Sıradan bir kol saati neden bu kadar önemli olsun ki? diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Hayatın içinden böyle basit eşyaları, hediyeleri aslında etkileyici yapan ve anlam kazandıran şey tam olarak kimin hediye ettiği ve zamanlamasıdır.
SALGIN
Salgın aslında uzun zamandır gündemdeydi ama ilk başlarda zararlı değildi. İnsanların basit olarak gördüğü hastalıklarla hastanelere başvurmasıyla ortalıkta bir salgın olduğunu herkes biliyordu. Aslında Cordyceps sinensis adıyla bilinen bu mantar türü sadece karıncalarda, çekirgelerde vb. böcek türlerinde henüz larva halindelerken onlara nüfuz eder. Hızla büyür ve konağı ölene kadar da onu bırakmaz. Öldükten sonra bedeni işlevini kaybedene kadar yayılmaya ve onu yönetmeye devam eder. Evet Cordyceps mantarı gerçek bir zombi virüsü gibi! Ama sadece böceklerde... İşte oyunumuzu etkileyici yapan kısım da bu. Oyunda Cordyceps mantarı'nı insanları etkileyecek şekilde mutasyona uğruyor. Hava yoluyla spor saçabilen, konağının vücudunu kontrol edebilen, zaman geçtikçe konağında daha da güçlü hale gelebilen bir mantar türüne dönüşüyor.
BAŞLANGIÇ
Oyundaki aksiyon, Joel'in çok yakın arkadaşı olduğunu düşündüğüm Jimmy'nin mantarın etkisine girip Joel'in evine arka bahçeden dalmasıyla ve evlerinin camlı kapılarını parçalamasıyla başlıyor. Tam o anda Joel, kızı Sarah'ı korumak için kendi silahına çoktan davranmıştı.
Etkilendiğim ilk sahne burasıydı çünkü Joel'in insan öldürmek ile uzaktan yakından alakası yoktu. Jimmy'yi sözlü olarak defalarca uyardı. Silahı doğrulturken elleri titriyor ve kızını korumak için her şeyi yapmaya hazır bir halde bulunuyordu. Yaptı da. Söz dinleyecek durumda olmayan ve tamamen antarın kontolü altına giren Jimmy, Joel ve Kızı Sarah'ın üzerine atlamaya yeltendiğinde Joel'in kurşunuyla buluşuyor. Hayatında belki hiç ceset görmemiş Sarah'ın şok oluşu, en yakın komşularının ölümüne tanık oluşu bizleri de etkiliyor.
Bir Babanın En Büyük Acısı
Cordyceps salgını yüzünden Texas - Austin'deki evlerinden ayrılmak zorunda kaldılar. Joel'in bir de erkek kardeşi Tommy var.
Tommy'de Joel kadar zeki ve dayanıklı. Olaylar patlak verdiğinde direkt olarak Joel'in yanına kamyonetiyle geliyor ve onları alıyor. Yola çıktıklarında nereye gideceklerini tartışıyorlar. Herkes bir çıkış yolu arıyor. Şehir dışında trafik kilit, herkes kaçmaya çalışıyor. Otoritenin zayıfladığı yerde tekrar güçlendirmek için ordu devreye girer. Ordu devreye girerse işler çirkinleşir. Kim masum kim suçlu ayırt etmek güç olduğunda ayrım ortadan kalkar. İşte bir yanda masum halk hastalıklılardan kaçmaya çalışıyor diğer yanda ordu hastalıklıları insanların arasından ayıklıyorken bizimkiler kasabanın merkezinde, kaosun orta yerinde trafik kazası yapıyorlar. Takla atan aracımızın içinden Joel, kızı Sarah'ı çıkarıyor ama kızın ayağı kırık. Tommy elinde silhıyla bizimkileri hasstalıklılardan korurken Sarah, Joel'in kucağında kaçmaya çalışıyorlar. Köşeye sıkıştıkları bir anda Tommy'ile yollarımız ayrılıyor. Joel, kucağında Sarah ile ormanlığa dalıveriyor. Peşinde hastalıklı, var gücüyle kucağındaki kızı için koşarken önlerine eli silahlı bir asker çıkıp peşimizdeki hastalıklıları indiriyor.
Yaşasın! Kurtulduk! diye sevinirken asker komutanından kimi görürsen vur emri alıyor... Ne kadar kucağımızdaki küçük kız çocuğundan bahsetse de telsizdeki komutan emrini geri çekmiyor ve olanlar oluyor. Elindeki silahı bize 3 el ateş ederken Tommy bir anda ortaya çıkıp askeri haklıyor.
Joel omzundan yaralı bir vaziyette yerde, kızı Sarah ise karaciğerine aldığı büyük bir kurşun yarasıyla ağlıyor... Joel, her şey geçicek, iyileşiceksin diye telkin etmeye çalışsa da kızının sesi bir anda susuyor ve hepimiz hüzne boğuluyoruz... Buyrun size Efsane oyunun Efsane başlangıcı...
Gözyaşlarımı tutamadığım sahnelerden birisiydi bu Sarah'ın ölümünü izlemek. Gerçekten de hayatımızın merkezinde olan şey aslında ölümün ta kendisi. Bize, yaşlı, genç, çocuk demeden kendini hatırlatıyor. Bizi ağlatan ve hayatı sorgulatan şey tam olarak bu. Bizi asıl hüzne boğan Geride kalanları düşünmek. Yani Last of us...
“Dünyanın ona verdiği değerden çok daha cesurdu.”
20 YIL SONRA
Bence bakışta fazla hızlı geliyor. Çünkü oyuncu olarak Sarah’ın ölümünü daha yeni yaşamışız, Joel’in yüzündeki şoku görmüşüz, sahne daha içimizde sıcak duruyor. Sonra oyun bir anda “20 yıl sonra” deyip bizi bambaşka bir Joel’in yanına bırakıyor.
Ama işin ilginç tarafı şu: Bunun özellikle böyle yapılmış olması bence bilinçli. Oyun bize Joel’in yas sürecini göstermiyor. Çünkü Joel’in o 20 yılı nasıl geçirdiğini uzun uzun izleseydik, acısının yavaş yavaş nasıl kabuk bağladığını da görürdük. Bunun yerine bir anda karşımıza sertleşmiş, duygularını kapatmış, hayatta kalmaya odaklanmış bir adam çıkıyor. Aradaki boşluk rahatsız ediyor ve aslında biraz da etmesi gerekiyor.
Yani oyuncu ile Joel arasında tuhaf bir zaman farkı oluşuyor: Joel 20 yıldır bu acıyla yaşıyor, biz ise daha birkaç dakika önce Sarah’ı kaybettik. Bu yüzden Ellie hayatına girdiğinde Joel’in neden ona hemen bağlanmadığını bizden daha iyi anlayabiliyoruz. Biz “Sarah’dan sonra belki Ellie ona iyi gelir” diye düşünmeye daha hazırız, Joel ise yirmi yıl boyunca o kapıyı kilitlemiş.
Hadi Joel'in yasını izlemeye çok da meraklı değiliz de Tess konusuna gelelim. Kadın bizim için bir anda ortaya çıkıyor ve Joel ile çok yakınlar. Joel ve Tess’in ilişkisi o kadar oturmuş ki, sanki biz onların hikâyesinin 5. sezonunda diziye başlamışız gibi geliyor. Birbirlerine güveniyorlar, iş yapıyorlar, kaçakçılık düzenini kurmuş ve yeraltında isim bile yapmışlar. Bunlar ne ara oldu? Sarah'tan Tess'e o kadar keskin bir geçiş var ki hayal gücümüzün sınırları zorlanıyor.
Bence bunun avantajı şu: dünya daha gerçek hissettiriyor. Çünkü Joel’in hayatı biz oyuna başladığımızda sıfırdan başlamıyor. Onun bizden önce de 20 yıllık bir hayatı var. Biz Joel'in bizim dahilimizden önceki hayatını da bilmiyoruz. O yüzden fazla da şeyapmamak lazım :)
Bölümün Sonu
İlk bölüm ne kadar vurucuysa oyuncuyu oyuna o kadar hızlı bağlıyorlar. Gerçek bu çünkü bir oyunu benimsemek için karakterleri benimsemek gerekiyor. Ben sırf bu yüzden Joel'i hep kendime arkadaş gibi gördüm. Part-2 'yi oynarken bile Her Joel ile ilgili sahne geldiğinde kendimi sanki eski bir dostumla görüşüyormuşum gibi hissettim. Oyunu efsaneleştiren bir başka olgu da bu aslında. Karakterlerin hepsinde kendimizden bir parça bulduk.
Yorumlar